Pierwsza nagroda Naci. Komedyjka w 1-ym Akcie dla dziewcząt

Elwira Korotyńska

Wydawnictwo Muzyczne i Księgarnia B. J. Zalewski, Chicago, 1930

Pobrano z Wikiźródeł dnia 19 kwietnia 2024

Pierwsza Nagroda Naci

Komedyjka w 1-ym Akcie

dla dziewcząt

napisała

ELWIRA KOROTYŃSKA

OSOBY:

Wandzia

Ziutka

Nacia

Felcia

Oleś

Julka, służąca

lat 7

lat 8

lat 8

lat 8

lat 8

lat 9

Rzecz się dzieje w mieście. Scena przedstawia pokój dostatnio umeblowany. Stół, krzesła, kanapa, etażerka z książkami, kwiaty w oknie. Na stole książki i kajety. Nacia ubrana ładnie, Felcia skromnie ale czysto.

Nakład i Własność

WYDAWNICTWO MUZYCZNE I KSIĘGARNIA

B. J. ZALEWSKI, CHICAGO, ILL.

Scena 1.

Nacia (siedzi na krzesełku i wyciera gumą kleksa w kajecie): Skąd on się tu wziął? Doskonale pamiętam, że napisałam ćwiczenia, złożyłam kajet i doprawdy nie było ani jednej plamki... Co to znaczy? Czyby Mruczek? Ale nie! Onby całą łapką zamazał mi kajet, albo też wylałby atrament z kałamarza... To nie kot, ale jakiś człowiek... Ale kto? Otóż pytanie... ale bez odpowiedzi. Jedna, jedyna osóbka mogłaby to zrobić... to ta ordynarna stróżówna! I to taka dziewczyna chodzi do szkoły, uczy się jak i my, siedzi obok nas... To okropne! (wstaje) I coby tu zrobić, żeby ją wysadzić ze szkoły? (chodzi i myśli).

Powiedzieć przełożonej, że używa jakichś wyrazów nieprzyzwoitych?... Nie uwierzy, bo Felka zawsze milczy, zawsze udaje pokorną i cichą... Fałszywa!

Możeby nie przychodzić, a jak przełożona się spyta, dlaczego opuszczam lekcje, powiedzieć, że jestem córką dyrektora banku, że nie mogę chodzić na taką pensję, gdzie są ordynarnie wychowane i niskiego stanu koleżanki...

I to nie pomoże! Przełożona wytłómaczy zaraz, że wszyscy są równi, że wreszcie Felka nie jest ordynarnie wychowana, przeciwnie, jest grzeczniejszą od wysoko urodzonych, no i bronić ją będzie, bo ją lubi, bo jest pierwszą uczennicą... Nakoniec zacznie w nas wmawiać, że Felka nie jest córką żadnego stróża, że tylko wróciwszy z niewoli i nie mając z czego żyć, zastępował dozorcę domu, że jest mechanikiem i tak dalej...

Niema żadnej rady! (zamyśla się) Ach! znalazłam sposób dokuczenia jej! Poczekaj Feluniu, dam ja sobie radę!... Bo i pomyśleć tylko: ja, dyrektorówna, córka sławnego człowieka, bo trzeba wiedzieć, że tatuś mój jest wielkim wynalazcą — ja, panienka z wyższej sfery, jak mówi moja korepetytorka — ja mam koleżankę — stróżównę!

Ach! ach! To okropne! (siada i wzdycha).

(Wbiega Ziutka)

Ziutka: O czem tak rozmyślasz? Czy o jakiej nowej zabawie, czy też o jakim figlu?

Nacia: Jestem zmartwiona!

Ziutka: Co się stało? Czy kto zachorował?

Nacia: O, nie...

Ziutka: Więc czegóż się martwisz?

Nacia: (pokazując kajet): Patrz!

Ziutka: Ach! jaka straszna plama!

Nacia: Dostanę zły stopień z porządku...

Ziutka: Z pewnością!

Nacia: Wydrzeć karty nie mogę, bo wypadnie zapisana...

Ziutka: Naturalnie...

Nacia: Trę gumą, od kwadransa i całkiem wytrzeć się nie chce.

Ziutka: Wytrzećby się dało, ale zrobiłaby się dziura.

Nacia: A wiesz kto to zrobił?

Ziutka: Ach! to nie ty sama?

Nacia: Jak możesz tak myśleć

Ziutka: Przepraszam cię, ale każdemu się może zdarzyć...

Nacia:Ależ nie mnie...

Ziutka: A któż ci to zrobił?

Nacia: Któżby jak nie Felka!

Ziutka: Coo? Felka?

Nacia: Felka stróżówna!

Ziutka: Nie nazywaj jej tak... Pani przełożona nie pozwala.

Nacia: Alboż kłamię?

Ziutka: Ona jest córką mechanika.

Nacia: Taki mechanik, jak ja córka króla greckiego.

Ziutka: Ależ Naciu...

Nacia: Czego chcesz?

Ziutka: Żebyś była bardziej koleżeńską...

Nacia: Nie potrzebuję twych nauk...

Ziutka: To nie moje nauki, ale naszej drogiej przełożonej.

Nacia: Co mi tam przełożona!

Ziutka: Ach! Naciu!

Nacia: Ach! Ziutko!

Ziutka: Skąd wiesz, że to Felcia zrobiła ci ten kleks?

Nacia: Zrobiła ona — nikt inny!

Ziutka: Widziałaś?

Nacia: Nie widziałam, ale wiem...

Ziutka: Czy ci kto o tem powiedział?

Nacia: Nie potrzebuję niczyich plotek... Sama wiem!...

Ziutka: A więc widziałaś?

Nacia: Przestań mnie badać! Wiem, że ona i koniec!

Ziutka: I dlaczego ci to zrobiła?

Nacia: Z zazdrości!

Ziutka: Czegóż ci może zazdrościć? Pierwsza uczennica!

Nacia: Zazdrości mi mego pochodzenia... bogactwa, strojów...

Ziutka: I dlatego robiłaby ci plamy! Ach! co ty wygadujesz!

Nacia: Nie jestem papugą, żebym miała gadać... Ludzie mówią, nie gadają!

Ziutka: Przepraszam, że obraziłam jej królewską mość!

Nacia: Kto wie, czy nie zostanę królewną... Tatuś mój jest wielkim człowiekiem!...

Ziutka: O tak! wyższy jest od mojego tatusia o całą głowę!...

Nacia: Tu nie o wzrost chodzi... Tatuś mój jest sławny...

Ziutka: A mój takie śliczne rzeczy pisze...

Nacia: E, pisać, to i ja potrafię!

Ziutka: Co? ty?

Nacia: Cóż to tak dziwnego?

Ziutka: Ledwie możesz jakieś ćwiczenie napisać, a mój tatuś pisze śliczne powieści i opisy podróży!

Nacia: Pisałam już wiersze...

Ziutka: A były gdzie drukowane?

Nacia: Zgubiłam...

Ziutka: Jakaś ty pyszna!

Nacia: Mam z czego być pyszną!

Ziutka: Z czego? z tej dwójki, coś dostała z arytmetyki?

Nacia: Nie obchodzą mnie stopnie! I bez stopni będę stała wyżej od was wszystkich!...

Nacia: Dlaczego? Z jakiego powodu?

Nacia: Jestem panną dyrektorówną!

Ziutka: Więc cóż z tego?

Nacia: Należę do wyższej sfery!

Ziutka: Co to znaczy: wyższa sfera?

Nacia: Mamusia tak mówi i nasza nauczycielka...

Ziutka: Nie wiesz co to znaczy i wychwalasz się...

Nacia: Wiem tyle, że wyżej od was stoję i już!

Ziutka: No, dobrze! dobrze! bądź wyższą, ale chciałabym, żebyś mnie przekonała, że naprawdę Felka zrobiła ci tę plamę na kajecie. Uwierzyć temu nie mogę... ona taka milutka i dobra, taka koleżeńska... Pamiętasz, jak przyszła kiedyś na pensję o 6-ej rano, żeby nas nauczyć rachunków. Nie mogłyśmy wtedy w żaden sposób rozwiązać swych zadań... Nie dospała, a przyszła...

Nacia: Ja tam nie przyszłam! Nie potrzebuję łaski od stróżówny!

Ziutka: Nie chciało ci się wstawać tak rano, wolałaś przepisać gotowe!

Nacia: Naturalnie!

Ziutka: A widzisz! Potrzebowałaś jej łaski!

Nacia: Przepisałam od córki doktora!

Ziutka: Jakaś ty niewdzięczna! Ale wiesz, że jestem przekonana o niewinności Felci... To nie ona zrobiła ci ten szkaradny kleks!

Nacia: Ona napewno! Powiem o tem jutro nauczycielce, jak zauważy tę plamę i zechce mi dać zły stopień z porządku...

Ziutka: Nieprawda! Nieprawda! To nie Felcia! Będę jej broniła!

Nacia: Piękna z ciebie przyjaciółka!

Ziutka: Chcę być sprawiedliwą.

Nacia: Dla Felki tylko!

Ziutka: Na ciebie nikt przecież złego nic nie mówi, a ty ją podejrzewasz o niekoleżeństwo, będę więc broniła!

Nacia: Pożałujesz tego!...

Ziutka: Dobrze! Dobrze! Zostaw mnie w spokoju!

Nacia (obrażona) : Idę już, idę... Nigdy więcej do ciebie nie przyjdę!

Ziutka: Do widzenia...

Scena II.

Nacia, Wandzia, potem Oleś.

Nacia: Wielka figura! Ojciec skrobipiórek... Cha, cha, cha! Myśli, że jest nie wiedzieć czem! Ona mnie, pannie dyrektorównie ośmiela się prawić nauki i bronić tej paskudnej Felki! A, broń!, broń sobie! Zobaczymy, kto wygra! Prędzej mnie, z takiego wysokiego rodu uwierzą, jak jej! Bo trzeba wiedzieć, że mamusia moja jest z domu hrabianką, a tatusia prababcia była też hrabiną, czy nawet księżniczką! Wszystkie moje ciocie to wielkie damy, mają majątki, pałace i dużo, dużo służby! Lokaje mówią po francusku, jeden z nich rozmawia nawet i po angielsku...

Taka Felka byłaby tam najwyżej pokojówką, a tu śmie być pierwszą uczennicą i prześcigać mnie w naukę! Gdyby nie te rachunki i ten niemiecki język, byłybyśmy na równi w naukach!

Ale ja ją urządzę! Jak wyjdą wszystkie uczennice na pauzę, wyciągnę jej kajet z rachunkami, z niemieckiem ćwiczeniem i wrzucę do pieca! Niech szuka! Dostanie zły stopień i ja będę pierwsza! (uśmiecha się z zadowoleniem).

(Wchodzi Oleś)

Oleś: Naciu! Naciu! co za nowina!

Nacia (zaciekawiona) : Cóż takiego? Mów prędzej!

Oleś: Idziemy do Czerska!

Nacia: Z kim?

Oleś: Z nauczycielem...

Nacia: Dużo was idzie?

Oleś: Nas osiemnastu, nauczyciel i pan Żółtowski...

Nacia: Coo? ojciec Felki?

Oleś: Tak. Cóż cię to tak dziwi?

Nacia: Wycieczka ze stróżem!

Oleś: Z jakim stróżem? Pan Żółtowski idzie z nami jako mechanik i przewodnik. Pracował niegdyś jako zarządzający w cukrowni...

Nacia: Nigdybym z takim nie poszła na wycieczkę...

Oleś: Niemądra jesteś, moja Naciu... Ja tam idę tembardziej, że on nam przewodniczy...

Nacia: Idź! idź, nie zazdroszczę ci takiego towarzystwa!

(Oleś wychodzi)

Nacia: A to skończenie świata! Żółtowski prowadzi pańskie dzieci! Tembardziej muszę być pierwszą uczennicą, a Felcia po mnie dopiero! Niech wiedzą, że równać się ze mną nie może!

(Wchodzi Wandzia)

Wandzia: Czyś gotowa? Już czas na pensję! Dziś mamy popołudniowe lekcje gimnastyki i konwersacji.

Nacia: O, pamiętam! pamiętam!

Wandzia: Włóż palto, bo chłodno.

Nacia: Wolę iść w sukience... Niech każdy widzi, jaką mam śliczną i drogą sukienkę!...

Wandzia: Ale się przeziębisz...

Nacia: To nic! Tatuś ma na doktorów pieniądze!

Wandzia: To chodźmy, już trzecia! (wychodzą).

Scena III.

Nacia, Wandzia, Ziutka, Felcia.

Nacia: Zwyciężyłam! Jestem pierwszą w klasie! Ta nieznośna Felka nie stoi mi już na przeszkodzie!

O piątej godzinie wszystkie wyszły do ogrodu na gimnastykę — skorzystałam z tego, wyjęłam z szuflady Felki kajet z rachunkami i z ćwiczeniem i czemprędzej wrzuciłam do pieca. Ledwie zatrzasnęłam drzwiczki, weszła Ziutka, ale na szczęście nie zauważyła niczego... Nie rozmawia ze mną z powodu ostatniej naszej rozmowy. Tem lepiej...

Obroniła Felkę przed mojem posądzeniem... które coprawda nie było słuszne, bo to podobno mój mały braciszek Bobuś wylał na mój kajet atrament... Ale, w każdym razie dobra przyjaciółka nie powinna była bronić Felki a mnie potępiać!... Panna Marta nie dała mi złego stopnia z porządku, bo przyniosłam jej duże pudełko czekoladek. Powiedziałam mamusi, że imieniny naszej damy klasowej i wyłudziłam czekoladki...

Ale z rachunkami i niemieckim nie poszłoby mi tak gładko, gdyby nie pomysł wrzucenia kajetów Falki do pieca!

Wandzia (wchodzi) : Ach! siostrzyczko! taką śliczną będziesz miała książeczkę!

Nacia: Jaką książeczkę? co mówisz?

Wandzia: Na nagrodę!

Nacia: Skąd wiesz?

Wandzia: Panna Julja, nasza nauczycielka pokazywała nam wszystkie nagrody. Twoja najpiękniejsza!

Nacia: A kto dostanie drugą nagrodę? Czy nie wiesz?

Wandzia: Pewnie nikt...

Nacia (klaszcząc w ręce): A Felcia?

Wandzia: Felcia nie miała zrobionych zadań, przytem uparła się i nie chciała się wytłómaczyć... Pewnie nie dostanie nawet drugiej nagrody!...

Nacia: Choć raz wymierzona sprawiedliwość! Ach! jak to dobrze! Jak to dobrze! (zaczyna skakać z radości).

Wandzia: Ale wiesz co Naciu, mnie żal Felci.

Nacia: Ma to, na co zasłużyła!

Wandzia: Ona się dużo uczyła... Nieraz i w nocy jeszcze pisała przy świecy...

Nacia: I ja też dużo pracuję!

(Wchodzi Ziutka)

Ziutka: Miałam nie przyjść nigdy do ciebie, ale muszę...

Nacia: Cóż się stało?

Ziutka: Widziałam, jakeś wrzucała kajety do pieca i nie pozwolę na to, żeby Felcia przez ciebie cierpiała!

Nacia (zarumieniona): Bardzo proszę!

Ziutka: Jesteś nieszlachetna!

Nacia Proszę się nie zapominać!

Ziutka: Nie zapominam się — mówię prawdę!

Nacia: Idź sobie! czego przyszłaś?!

Ziutka: Przyszłam powiedzieć, że nie dostaniesz pierwszej nagrody a nawet i drugiej! Idę do naszej damy klasowej.

Nacia (podbiega do niej): Ty tego nie zrobisz! (po namyśle) Ja kupię taką samą książkę i dam Felci...

Ziutka: To nie będzie zasłużona nagroda, ale zwykły podarunek... To jej nie ucieszy! Będziesz miała karę, najzupełniej ci należącą...

Nacia: Ach! co powiedzą nauczycielki? co powie tatuś?...

Ziutka: Nic to mnie nie obchodzi! Idę do pani przełożonej, teraz jest w domu... Oto jak postępuje panna dyrektorówna!... Wolę Felkę i zawsze ją kochać będę!... (chce wyjść, Nacia czepia się jej i nie puszcza).

Nacia (płacząc) : Nie idź! Nie mów! Ach! ja nieszczęśliwa!

Ziutka: Pójdę! Miej naukę... albo sama idź i przyznaj się.

(Wbiega Felcia, która przysłuchuje się zza drzwi niedomkniętych całej rozmowie)

Nacia: Ach!

Felcia (podchodzi nieśmiała do Naci): Naciu, nie bój się, ja nie pozwolę iść do przełożonej... Będę miała drugą nagrodę, to wszystko jedno, abym miała wewnętrzne zadowolenie.

Nacia (rzuca się jej na szyję): O, tyś sto razy lepsza odemnie! Przebacz!

Felcia (całuje ją): Wcale się nie gniewam i nikt o tem wiedzieć nie będzie. Słyszysz, Ziutko?

Ziutka: Dla ciebie gotowam na wszystko, a i Nacia poprawi się teraz...

Nacia: O, tak! tak! I poniewierać nikim nie będę!

Ziutka: Jakżeż się cieszę! Niema tego złego, coby na dobre nie wyszło!

Nacia, Ziutka i Felcia (przytulone do siebie, stoją czas jakiś, poczem słychać głosy wesołe za drzwiami, wpada Julka, służąca)

Julka: Na smaczny podwieczorek!

Nacia: Pójdziemy razem!

Julka: Starczy dla panienek!

Felcia: I ja?

Ziutka: Ty najpierwsza! Jesteś najszlachetniejsza i najgodniejsza siedzieć przy stole w domu Naci rodziców...

Nacia: Będę bardzo szczęśliwa, jeśli zechcesz do mnie przychodzić...

Felcia: O, z największą radością, o ile czas pozwoli.

Nacia i Ziutka (wołają) : Niech żyje nowa przyjaciółka! Niech żyje szlachetna i dobra Fela! (wychodzą).

(Zasłona spada)

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Elwira Korotyńska.

O tej publikacji cyfrowej

Ten e-book pochodzi z wolnej biblioteki internetowej Wikiźródła[1]. Biblioteka ta, tworzona przez wolontariuszy, ma na celu stworzenie ogólnodostępnego zbioru różnorodnych publikacji: powieści, poezji, artykułów naukowych, itp.

W publikacji została zachowana oryginalna ortografia, oczywiste błędy w druku zostały poprawione przez redaktorów Wikiźródeł. Przypisy dodane przez redaktorów oznaczono logiem Wikiźródeł.

Wersja źródłowa tego e-booka znajduje się na stronie:

Pierwsza nagroda Naci. Komedyjka w 1-ym Akcie dla dziewcząt

Książki z Wikiźródeł są dostępne bezpłatnie, począwszy od utworów niepodlegających pod prawo autorskie, poprzez takie, do których prawa już wygasły, i kończąc na tych, opublikowanych na wolnej licencji. E-booki z Wikiźródeł mogą być wykorzystywane do dowolnych celów (także komercyjnie), na zasadach licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach wersja 3.0 Polska[2].

Wikiźródła wciąż poszukują nowych wolontariuszy. Przyłącz się do nas![3]

Możliwe, że podczas tworzenia tej książki popełnione zostały pewne błędy. Można je zgłaszać na tej stronie[4].

W tworzeniu niniejszej książki uczestniczyli następujący wolontariusze:

- Wieralee

- Salicyna

- Cafemoloko

- Nawider

- Joanna Le

- Rocket000

- Boris23

- KABALINI

- Bromskloss

- Tene~commonswiki

- AzaToth

- Bender235

- PatríciaR

1. ↑ https://pl.wikisource.org

2. ↑ http://www.creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/pl

3. ↑ https://pl.wikisource.org/wiki/Wikiźródła:Pierwsze_kroki

4. ↑ http://pl.wikisource.org/wiki/Wikisource:Skryptorium

Table of Contents

Strona tytułowa

Pierwsza nagroda Naci. Komedyjka w 1-ym Akcie dla dziewcząt

O tej publikacji